นายขนมต้ม : ยอดคนเหนือตำนาน นวนิยายเชิงประวัติศาสตร์ โดย คมทวน คันธนู (ตอนที่ ๓๑.๑)


"....การที่คมทวน คันธนู ริเริ่มแต่งนวนิยายอิงประวัติศาสตร์นายขนมต้มนั้น นับเป็นความคิดอย่างใหม่ที่พึงสนใจแก่ผู้ใฝ่รู้ อาศัยที่ผู้แต่งเป็นกวี เมื่อเขียนนวนิยายก็อดพกความเป็นกวีติดมาด้วยไม่ได้ การบรรยายด้วยสำนวนโวหารจึงฟังรื่นหู มีอลังการของภาษาที่ประณีตแต่งขึ้นด้วยความสุขุมและความตั้งใจเป็นสำคัญ"

ดร. นพพร สุวรรณพานิช

"This is the best Thai novel I've read so far this year."

Gap-Bangkok Post

"เอ็งจำไว้นิสัยนักรบเมื่อได้สดับกลองศึกรัวหนึ่ง

วิสัยอิสตรีผู้เห็นอาภรณ์หนึ่ง

และวิสัยเด็กที่อยู่ใกล้ขนมหวานหนึ่ง

ไม่มีใครอดใจได้"

ท่ามกลางมือดาบคุ้งเหนือของครูเสาร์จำนวนสามสิบกว่าคนแลมือหมัดของครูทองอยู่ซึ่งบัดนี้มีอยู่เพียง ๓ คน และผู้หญิงอีกจำนวนหนึ่งที่กำลังหัดเพลงดาบอยู่โดยมีจักจั่นเป็นคนคอยฝึกซ้อม

ครูเสาร์กับครูทองอยู่นั่งร่วมแคร่เดียวกัน ท่าทางครูทองอยู่เคร่งขรืมเช่นเดียวกับครูเสาร์ที่เคร่งเครียด เมื่อเห็นศิษย์ทั้งหมดสลอนหน้าเป็นลำดับครูเสาร์เลยพูดขึ้น

"ศิษย์ข้าทุกคนและศิษย์เพลงมวยของเจ้าทองอยู่ด้วย บัดนี้ทัพพม่าทัพใหญ่ส่งขึ้นไปตีบางระจันคงถึงโพธิ์ทองหนองจิกแล้ว เชื่อว่าทัพพม่าอาจจะแตกอีกเพราะกำลังพลไม่มากพอ อีกประการหนึ่งคงอิดโรยต่อการเดินทางและขาดเสบียงกรังส่วนหนึ่ง ข้าและครูทองอยู่กับพันเพชรคาดว่าทัพใหญ่พม่าที่มาล้อมกรุงฯ ต้องส่งกองหนุนมาช่วยอีก

ทีแรกพันเพชรกับพี่ชายผัวน้องมันจะให้เจ้าเปลวแต่งทัพคอยซุ่มโจมตีดังเมื่อคืน แต่ข้ากับเจ้าทองอยู่ไม่เห็นด้วยที่จะให้พันเพชรกับพี่ชายผัวน้องมันวางหมากศึกแต่ลำพังจึงค้านขึ้น พวกมันเลยให้ข้ากับเจ้าทองอยู่ลองทำดู โดยมันรับปากว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวเลย

ดังนั้น ข้ากับเจ้าทองอยู่หารือกันแล้วจึงประชุมพวกเจ้านี่แหละ...ทองอยู่เอ็งมีอะไรจะบอกเล่าพวกเราบ้างล่ะ?"

ครูทองอยู่กระแอมกระไอในลำคอสองสามครั้งก่อนโคลงตัวพูดหน้าแน่น"

"เมื่อกี้ข้ากับครูเสาร์ตกลงกันว่าจะแบ่งกำลังออกเป็นสองชุด ชุดหนึ่งข้าจะให้ล่วงหน้าไปที่คลองบัว ชุดสองตั้งทำรออยู่ที่ไผ่ดำ ชุดหนึ่งกะให้เจ้าเทียบกับ ๓ มือดาบคุมทัพไป ชุดสองกะให้เจ้าดำกับอีก ๓ มือดาบคุมทัพไป แต่ยังขาดชุดสามที่จะต้องไปตระเวณสืบข่าวแถวทัพใหญ่พม่าตำบลวัดป่าฝ้ายอีก ๒ คน ซึ่งมันทั้งคู่จะต้องคล่องตัวและเสี่ยงตายมาก ข้ากับครูเสาร์ยังตรองไม่ตกเลยว่าจะส่งใครไป ส่วนทางนี้ข้ากับครูเสาร์และอีจักจั่นจะช่วยกันแต่งคนรับมือ หากพลาดทางพลั้งที่ขึ้นมา..."

จักจั่นสอดถามขึ้นทันใด

"เมื่อเหตุการณ์ใหญ่โตถึงขนาดนี้ ทำไมอากับพ่อถึงไม่หาวิธีไกล่เกลี่ยชวนพี่เปลวมาร่วมมือเล่า ยามอึดอัดขัดข้องเช่นนี้พวกเราน่าจะลืมความหลังครั้งก่อนได้ลง แล้วร่วมแรงกันเช่นชาวบางระจันเขากำลังทำอยู่ นี่ก็แจ้งว่าพี่เปลวคนเดียวฆ่าพม่าได้ถึงยี่สิบ"

ครูเสาร์หน้าตึง ขณะที่ครูทองอยู่ยิ้มพรายพร้อมกับเอ่ยขึ้น

"ใครเขาก็รู้กันทั้งตำบลว่าฝีดาบอ้ายเปลวน่ะเด็ดดวงขนาดไหน แต่นี่อ้ายเปลวมันพยายามรวบหัวรวบหางเป็นคนกุมกำลังชาวป่าโมกทั้งหมดตามคำครูสุกของมัน ทั้งมันยังยโสโอหังเกินกำลัง หากเราใช้แม่ทัพเช่นนี้ไปต่อให้ฝีมือดังเทวดามาสิงก็พ่ายแพ้ไม่ครั้งใดครั้งหนึ่งจนได้ ข้าก็หวังว่าหากพม่าเกิดยกทัพมาย่ำยีป่าโมก มันคงคิดได้และเลิกเห็นคนอื่นด้อยกว่ามันเสียที"

Recent posts

error: Content is protected !!